Jeffrey Halford [interview]

De Kracht van Rauwheid, Ritme en Rechtvaardigheid

Hoe een Californische singer-songwriter met roots in de rock ’n roll van de jaren vijftig, een ziel voor soul en een pen als proteststem, zijn plaats bleef bevechten in een veranderend muzikaal landschap — en waarom hij juist nu teruggrijpt naar zijn doorbraakplaat Kerosene.

Van Kerosene naar Soul Crusade

Wie teruggaat naar het jaar 2000, ontdekt daar de ruwe diamant Kerosene, de plaat die zijn carrière echt in gang zette. Twintig jaar en meerdere tournees later, beleeft dat album nu een heruitgave op vinyl. Het is muziek met een ruggengraat. En juist daarom is de heruitgave van zijn doorbraakplaat Kerosene zo relevant: 25 jaar later klinkt die plaat misschien wel urgenter dan ooit. “Die plaat heeft iets dat veel muziek tegenwoordig mist,” zegt Halford. “Het is los, rauw, opgenomen zonder franje. Ik begrijp waarom mensen het nog steeds willen horen. Daarom hebben we ook niks veranderd aan de plaat,” zegt Halford. “Geen remix, geen re-master. Hij is nog steeds in mono. De engineer die me toen hielp, Tom Canova, belde me laatst: ‘Jeffrey, dat ding is in godsnaam in mono!’ En ik dacht: ja, en? Hij wilde dat fixen naar de huidige tijdsgeest, maar mijn drummer zei: blijf er in Godsnaam met je poten vanaf. En dat hebben we gedaan. Er is een reden dat mensen ‘m goed vinden.’ En zo is het gebleven. Mono, is een woord dat in een tijd van 3D-muziek bijna als een vloek klinkt, maar ik gebruik het als een soort geuzennaam. Als je een gitaarliefhebber bent, klinkt mono gewoon fantastisch. Het is rauw. Echt. Zonder opsmuk.”

De heruitgave was overigens niet Jeffrey’s eigen idee. Zijn bassist en zijn Europese distributieteam van Coast to Coast drongen erop aan. “Zij waren er wild van. En toen ik het weer luisterde dacht ik: ja, het heeft dat livegevoel, laten we gewoon in het diepe springen hiermee.  Voor mij ligt de essentie van rock & roll tussen 1958 en 1972,” zegt hij. “Het zijn mijn muzikale wortels en als ik mijn kinderen wilde laten horen wat écht rock & roll is, speelde ik Eddie Cochran of The Rolling Stones. Die muziek is rauw, heeft een soort roekeloze energie. Geen gepolijste studiofratsen, maar pure bezieling. Het verklaart waarschijnlijk ook de ruwe esthetiek van Kerosene. Het was los, het sprong, het leefde. Muziek moet ademen. Je moet springen zonder vangnet, en dat deden we toen.”

Geen lijntjes, geen plan

De oorsprong van Kerosene ligt in een periode waarin Halford zijn stem als songwriter aan het ontdekken was. Veel van de nummers op het album ontstonden over jaren, niet in weken. “Ik wilde iets schrijven over Californië, maar er zijn al zó veel goede songs over die plek gemaakt. Je moet het dan echt iets eigens geven.”

Zowel het nummer California als Stella Guitar, een poëtische dag in het leven van bluesicoon Robert Johnson hebben die eigen identiteit van Jeffrey Halford. Toch voelt zijn schrijfproces tegenwoordig heel anders. Waar vroeger thema’s werden gekozen en zorgvuldig uitgewerkt, ontstaat het nu veel intuïtiever. “Liedjes komen gewoon. Bam. Ik analyseer het niet te veel. Als het goed voelt, is het goed. En als ik eraan moet trekken, gooi ik het weg. Niet dat ik geen missers meer maak zoals vroeger, waar 30% goed en 70% rommel was, maar nu is het andersom en komt het gewoon. Bam. Daar is het. Vroeger ging ik zitten met het idee: ik ga een liedje over Californië schrijven. Nu schrijf ik wat zich aandient. En ik vertrouw dat.” Maar er blijft altijd rommel tussen zitten, zo gaat dat nu eenmaal. Maar ik weet dat door mijn ervaring nu eerder te ondervangen dan vroeger.”

Politiek, poëzie en protest

Hoewel Kerosene eerder een spiritueel en poëtisch album was dan expliciet maatschappelijk geëngageerd, zijn Halford’s latere platen duidelijker gekleurd door sociale kritiek. Lo-Fi Dreams, dat in 2017 verscheen, bevat politieke verwijzingen die de Amerikaanse ziel analyseren alsof Mississippi en Californië frontaal op elkaar botsen. Ook nummers als Cry of Hope [van het album Rainmaker] blijven relevant in turbulente tijden.

“Wat me vandaag de dag het meest stoort?” Halford valt even stil. “Hetzelfde als wat jullie in Nederland dwarszit, denk ik. Fascistoïde tendensen. Het verdwijnen van het politieke midden. Amerika is gevaarlijk terrein geworden. Je hebt of geld, of je hebt niks. Ik ben altijd bezig met de politieke actualiteit en de situatie in Amerika is schrijnend. Je ziet het aan alles. Racisme dat weer salonfähig is. Rijke mensen die zich nergens mee bemoeien zolang hun geld veilig is. En een bevolking die op drift raakt. Recentelijk stond mijn zoon stond voor een Tesla, die hem bijna omver reed. De bestuurder werd agressief. Maar mijn zoon riep: ‘Jij steunt iemand die een nazi-groet doet. Verkoop die auto.’ En hij bleef staan. Dat is de nieuwe generatie. Die laat zich niet meer wegduwen. Ik weet dat het in Nederland ook verschuift, zoals in heel Europa. Maar vroeger gingen we de straat op met honderdduizenden en nu: minder protesten, meer polarisatie. En toch is er hoop, wanneer ICE, de immigratiepolitie, ergens verschijnt, komen er nu honderden mensen opdagen die ze omringen en wegjagen. Dat is kracht. We moeten opstaan. Zoals John Lewis zei: ‘Get in good trouble.’ Dat probeer ik in mijn songs te stoppen.  Maar ik geloof de kracht van de kunst. en de kracht van muziek en de vrijheid van het kunstenaarschap in het algemeen.”

De song als spiegel

Wat gebleven is, is het morele kompas. Halford is een geëngageerd schrijver in de ware zin van het woord. Niet alleen een observator, maar ook een deelnemer. “Ik kom niet uit de jaren zestig, maar ik geloof wel in het idee dat de songwriter een spiegel moet zijn van de samenleving. Ik wil laten zien wat er misgaat. Soms op de voorgrond, soms van een afstandje. De kunstenaars en protestzangers uit de jaren zestig wisten precies wat ze deden. Je moet laten zien wat er misgaat. Ik probeer dat ook. Niet met een opgeheven vingertje, maar met gevoel. En ja, soms ben ik daar bang voor. Want in het huidige klimaat kun je als activist makkelijk gecriminaliseerd worden. Maar ik mag er niet mee stoppen. Ik heb daarom het Good Trouble, opgedragen aan John Lewis.John Lewis was een invloedrijke Amerikaanse burgerrechtenactivist, politicus en prominent lid van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden. Hij stond vooral bekend als een van de oorspronkelijke ‘Big Six” leiders van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging in de jaren ‘60, samen met onder anderen Martin Luther King Jr. Dit nummer van mij is een oproep om iets te zeggen, iets te doen. Geen geweld, maar wel confrontatie.”

Familie als fundament

Naast zijn muzikale carrière is Halford ook trots op zijn rol als vader. Zijn dochter zingt backing vocals op zijn aankomende album en tijdens een aantal aankomende shows, onder andere in Utrecht. “Ze heeft een fenomenale stem. Echt zo’n Claudia Lennear-vibe. Mijn zoon is meer van de soulkant: Marvin Gaye, Roberta Flack, D’Angelo. Hij maakt nu een eigen plaat in LA. Old soul, noemen ze het daar. Hun liefde voor muziek heb ik van jongs af aan gevoed. “Ik liet ze Smokey Robinson horen, Stax en Motown. Dat is blijven hangen. Muziek is onze gemeenschappelijke taal en we zijn allemaal maatschappijkritisch.

Europa als reddingsboei

Halford tourde veel in Europese en deze tours brachten hem niet alleen roem, maar ook bestaanszekerheid. Met boekingskantoren als Rootstown en Monkeyman bouwde hij een netwerk op waar veel Amerikaanse rootsartiesten jaloers op zijn. “Het is hier nog mogelijk om waardig te spelen. Mensen luisteren écht. En de zalen waar ik dit keer kom in Nederland – wow, die zijn beter dan ooit. Ik voel me bevoorrecht.” De dankbaarheid voor het publiek is voelbaar. “De bluesmedia en de promotors die dit soort verhalen delen, promoten, de muziek helpen verspreiden, dat is goud waard voor ons als artiesten. Zonder dat netwerk red je het niet. De liefde voor onze muziek voel je in Europa en zeker in Nederland.”

^{Foto: Peter Beijers @ Jeffrey Halford Persfoto}

Verleden, heden en toekomst

De heruitgave van Kerosene is geen simpele retrotrip, maar een bevestiging van Halford’s blijvende relevantie. Het album is onveranderd gebleven – geen remix, geen aanpassingen – want het geluid is precies wat het moet zijn: echt, ongepolijst, en eerlijk. “Het is grappig hoe een plaat in mono met een kapotte versterker en een gestoorde engineer iets kan worden waar mensen decennia later nog om vragen. Dat is de magie. Daar wil ik ook tegenwoordig dichtbij blijven. Ook al is er de muziekindustrie veel  verandert. Er is een explosie van muzikanten gekomen. Iedereen kan thuis een plaat maken. Het niveau ligt hoog, maar er zijn nauwelijks kansen op een echt contract. Vroeger kreeg je royalties. Nu moet je vooral spelen, albums en merchandise terplekke verkopen en blijven reizen. Ik ken het verschil tussen de jaren tachtig en nu. Toen probeerde ik een deal te krijgen, honderdduizend dollar vooruit, en je kon even ademen. Nu vinden ze je op YouTube en de streamingsdiensten en krijg je een fooitje. Des te mooier is het dat Kerosine nu op ouderwets vinyl is uitgebracht.  Ik blijf gewoon doorgaan. Niet om rijk te worden, maar omdat ik iets wil overbrengen.”

De kracht van zijn liveband

Wat altijd  overeind is gebleven, is zijn toewijding aan live spelen. Voor de komende tour – zijn achtste in Europa in acht jaar – speelt Halford met een sterk team. Onder hen bassist Kevin White, bekend van Chuck Prophet en de Mission Express. “Kevin is fantastisch. En Myron Dove speelt ook mee; die zat bij Santana, Steve Winwood en Booker T. Zulke gasten brengen verhalen en groove mee.  Het is heerlijk om hen mee te nemen naar Nederland, wat al jaren een warm thuishonk vormt. De Nederlandse fans zijn trouw, nieuwsgierig en waarderen rootsmuziek. En met mensen als promotor Jorn van Coast to Coast heb ik een geweldige samenwerking.”

Jeffrey Halford is geen man van grote gebaren. Hij is iemand die het verschil maakt met details: een zin, een riff, een opmerking die je laat nadenken. Zijn muziek is een mix van poëzie, rock, blues, soul en protest. Een recept dat niet meegaat met hypes, maar dat juist in deze tijd weer meer zeggingskracht krijgt. Hij komt deze herfst opnieuw naar Nederland, met een set die oud en nieuw verbindt. Kerosene zal klinken als vanouds. En nieuwe songs zullen dat vuur alleen maar verder aanwakkeren. Halford zelf zegt het zelf het beste: “We moeten de straat op, maar met stijl. Geen geweld. Wel zichtbaar en hoorbaar met goede muziek van goede mensen. En een beetje ‘good trouble’.”

Website: Jeffrey Halford